Historia Izabeli
Podróż kamperem z Radkiem przez Litwę, Łotwę i Estonię (z bonusem w postaci festiwalu Wibracje) była jak połączenie filmu drogi, komedii, terapii grupowej dla jednej osoby i metafizycznego stand-upu w pigułce. W najlepszym możliwym znaczeniu.
Zacznijmy od tego, że Radek to kierowca, przy którym można się rozsiąść, oddychać i nie zastanawiać się nad sensem życia przy każdym zakręcie. Po prostu — bezpiecznie, komfortowo, pewnie. Sprawił, że nawet ja, która zwykle jako pasażer mam w głowie własną kontrolę lotów, jechałam jak królowa relaksu. Więcej mówić nie trzeba. To już samo w sobie było dla mnie szokiem. A potem się zaczęło ;)
Festiwal Wibracje był tylko rozgrzewką. Prawdziwe wibracje to było to, co się działo w środku kampera i w mojej głowie. Radek ma taki talent do zadawania pytań i poruszania tematów, że człowiek najpierw zastanawia się "o co mu chodzi?, co autor ma na myśli? dokąd ta rozmowa zmierza?", zaczyna się pomału otwierać, potem się zastanawia, a na końcu siedzi, patrzy w okno i płacze z nostalgią, robiąc jednocześnie wewnętrzny update systemu operacyjnego swojej duszy...
To były rozmowy o moich lękach, moich programach, moich przejściach i starych historiach, które trzymam w sobie od wieków. Było wzruszająco, było głęboko, było momentami mega intensywnie. Ale ja wiedziałam w co wchodzę — i chciałam tego. Czułam się przy nim na tyle bezpiecznie, że mogłam być totalnie sobą, bez tarczy, bez masek, bez "wszystko jest okej, bo przecież jestem silna".
A jednocześnie jedliśmy, śmialiśmy się, kłóciliśmy, dogryzaliśmy sobie i były chwile, kiedy patrzyłam na niego i mówiłam: "Radek, gdzie jest najbliższe lotnisko, bo wysiadam!!!". On wtedy patrzył na mnie, przewracał oczami, a ja po dwóch minutach już się śmiałam. Takie momenty, które tworzą prawdziwą podróż — nie Instagram, tylko życie.
Organizacyjnie Radek to człowiek, który ma w głowie Google Maps Premium, przewodnik Lonely Planet, aplikację "Najlepsze noclegi w promieniu 50 km" i jeszcze tryb "spokojnie ogarniam, bo wiem, co robię". Miejsca, które wybierał — super. Pomysły — trafione. Podział obowiązków — uczciwy i naturalny. Wszystko jakoś samo się układało, zero dramatów, zero chaosu. Pełna współpraca. Każdy wiedział, co ma robić.
Podróż z Radkiem była kombinacją śmiechu, wzruszeń, rozwoju duchowego, dobrych kilometrów, pięknych miejsc i małych dramatów, które kończyły się żartem. Była jednym z tych doświadczeń, które nie tylko dobrze się wspomina — ale które coś w człowieku zmienia.
Najbardziej zapamiętam jednak to, jak potrafił mnie widzieć. Naprawdę widzieć. Bez domysłów, bez oceniania, ale z uważnością, opiekuńczością i taką subtelną obecnością, która mówi: "spokojnie, jestem tu". To rzadkie. I piękne.
"Podsumowując — jeśli zastanawiasz się, czy z Radkiem warto jechać w podróż, to odpowiadam: Tak. Zdecydowanie tak. Bo wraca się z takiej podróży z większym sercem, spokojem i kilkoma nowymi historiami, których nie zamieniłabym na nic. Polecam całą sobą — i z lekkim uśmiechem, bo ta podróż była dokładnie taka: ciepła, mądra, zabawna i bardzo prawdziwa."
— Izabela
Chcesz napisać własną historię?
Chcę jechać →